İnsanın ruhsal dayanıklılığı, çoğu zaman sessizce biriktirdiği yüklerle ölçülür. Günlük hayatın akışında kendimizi güçlü tutmaya çalışırken, aslında hissettiklerimizi serbest bırakmak yerine onları görünmez bir mahzende istifleriz. Bugün aldığım bir haber karşısında bir anda gözyaşlarına boğulunca anladım ki ben onları içimde sımsıkı tutuyormuşum. Bazen öyle oluyor, ağlamıyorsun ama sımsıkı tutuyorsun aslında. Ancak her barajın bir taşıma kapasitesi olduğu gibi, ruhun da bir dayanma eşiği vardır. Beklenmedik bir haberle gelen o ani gözyaşı seli, aslında bir zayıflık anı değil; uzun süredir parmak uçlarımızla tutmaya çalıştığımız o ağır yüklerin, yerçekimine yenik düştüğü bir özgürleşme anıdır.
Tam olarak ne zaman başlamıştım içimde tutmaya, emin olmadığım ama tuttuğum işte. Bazen tuttuğumun hiç farkında olmadığım ama yine de tuttuğum. Balık tutmak gibi düşün bunu. Tıpkı bir balığın oltaya takılması gibi; duygular da hayatın akışı içinde birer birer yakalanır ve o daracık kovaya, yani içimizdeki o gizli boşluğa hapsedilir. Orada, suyun içinde ama nefesi daralarak beklerler. Önce bir kovaya koyuyorlar hani orada hâlâ hayattalar. İşte orası gözyaşının içine dolduğu yer. Yanına kaç tane daha arkadaş gelecek bilmeden ama kova dolmaya devam edecek. Gözyaşları akmaya başladığında, kovanın içindeki o çaresiz bekleyiş sona erer.
O sarsıcı an geldiğinde, kova devrilir ve seni bir anda o alışık olduğun kıyıdan çekip alırlar; işte orası, "ölüm" kadar kesin ve geri dönülemez bir teslimiyet noktasıdır. İşte orası ne ara ağladığını hüngür hüngür fark etmediğin yer. Çıkarken aynaya baktım, nereden de gördüm aynayı ah ben. Görürüm işte, görüntü önemli; şair miydi ölürken bile yakışıklı görünmek isteyen. Yüzünü yıkayıp o derin kederi içine gömer, hiçbir şey olmamış gibi kalabalığa karışırsın. Kimse bilmez ki, az önce hıçkırıklarla sarsılan o kadın, şimdi dışarıda "Az önce çok güldüm, biliyor musun?" diyerek en büyük oyununu sergilemektedir. Çünkü bazen en gürültülü ağlayışlar, en parlak gülüşlerin arkasına saklanır.