Bazen insan o eşiği geçer; hani o her şeyin düzeleceğine dair beslediği naif inancın, gerçekliğin keskin köşelerine çarpıp ufalandığı o anı. "Dünya umut etmek için değil" dediğin yer, aslında bir vazgeçişten ziyade, çıplak gerçeği kabul etmenin verdiği o tuhaf, sarsıcı dürüstlüktür. Kırk tanker sıcak suyun bile ısıtamadığı o içsel üşüme, fiziksel bir noksanlık değil; ruhun maruz kaldığı o uzun kışın sonucudur. Çölün ortasında çadır kurmak, fırtınanın göbeğinde ayakta durmaya çalışmak... Bunlar dışarıdan bakınca delilik, içeriden bakınca ise hayatta kalmanın tek yoludur.Çoğu zaman karşılıksız, yalnız ve içinden geçince anlaşılan…
İbrahim’in ateşiyle başlayan o kadim hikaye, aslında insanın en derin yalnızlığının en büyük kalabalığa dönüştüğü yerdir. Ateşin ortasında tek başınayken, kainatın sahibinden gelen o tek cümleyle "Ey ateş, serin ve selamet ol" yalnızlık biter, yerini mutlak bir sükunete bırakır. Diyorum ki bazı yalnızlıklar çok kalabalık, sonra aklıma geliyor selam. Diyorum ki bazı kahkahalar çok acı, sonra aklıma geliyor ordulara katılmış melekler.. Sanki şunu fısıldıyor: Dünya soğuktur, evet; çöller buz gibidir, doğru. Ama insanın kalbinde öyle bir mabed vardır ki, oraya ne ateş işler ne de soğuk. Kum taneleri adedince edilen dualar, o mabedin tuğlalarıdır. Ateşin içinde olup yanmamak, bir mucize değil; bir aidiyet meselesidir.
İnsanın içine göğü hapsetmesi, sonsuz bir hürriyet arzusuyla daracık bir bedene sıkışması ne büyük bir sancıdır. Ne kadar yükseğe bakarsak bakalım, ayaklarımız bu çamura, bu toza, bu "yer"e mahkum. Kaçmak istediğimiz her yer, aslında yine bu dünyanın bir parçası. Dün çoktan öldü, evet; ama insan sanki sonsuz bir şimdiki zamanın içinde, hiç bitmeyecek bir hikayenin kahramanıymış gibi adımlıyor yolları. Her an ölü olmak, her nefeste o son çizgide durmak demek; ama "hiç ölmeyecekmiş gibi" yaşamak, o trajik direncin adı. Dünya seni her an öldürürken, senin her nefeste yeniden doğman; imkansıza inanmak değil, ateşin tam ortasında 'serin' kalmayı seçen o sessiz ve devasa zaferindir.
