Sizce de dünya ayaklarımızın altında dönüp duran devasa bir gürültü sahnesi değil mi? Her birimiz bu sahne üzerinde kendimize bir sığınak , aidiyet , güvenli bir köşe aramıyor muyuz? Bazen öyle bir an gelir ki zamanın akışı durur, yer çekimi tüm hükmünü kaybeder ve insan kalbini adeta avucunun içinde tutan o yüce kudretin parmak izlerini ruhunda hissetmeye başlar. İşte tam da orası varlığın ancak yokluk ile tadılabildiği ‘hak yer’ dir.
Bitmek bilmeyen dünya telaşı, hırslar, kaygılar bizi bilinmez bir iple dünyaya bağlar. Lakin ruhun üzerindeki ağırlıkları savuran , kaldıran kalbimizin üzerinde ki o el değil midir? İnsan, bu yeryüzü panayırında kendi gölgesini kovalayan bir muhacirdir. Kendi kalbinizin evrilip çevrildiği o "Hak Yer", aslında size şah damarınızdan daha yakın olanın sizi davet ettiği yerdir. Hızla bir yere gittiğimiz doğru hem de kesin olan bir yere. Yokuşu çıkarak mı inerek mi hangi yollara uğrayacağımızı kaç bin defa oradan geçeceğimizi bilmeden. Yeni başlangıçlara duyulan tutku sonu olmayan bir tek şey dışında…
Bir yer var tek bir yer oda yeryüzünden göğe uzanan hakikat. İhlasın zirvesindeki bu makam zamanın ve mekanın ötesinde. Sadece hakikat ile hemhal olunan o yer ne güzel bir tutsaklıktır o ne güzel bir kavuşmadır. Dünyanın sahte parıltılarından koptuğumuz benliğin silindiği en önemli durak. Hz. Mevlâna’nın dediği gibi ‘’kuş, kanadı sayesinde uçar, mümin ise kalbinin evrilip çevrilmesi ile kanatlanır’’ …Ve nihayet, yeryüzünün gürültüsü kalbin ihtilaliyle susar.
