Tamamlanmış bir varlık olarak değil, bir "potansiyel" olarak dünyaya geldik. Hayat ise bizim için bu potansiyeli işleme, yontma ve bir şahsiyet inşa etme sürecidir. Ancak bu süreç, sanıldığı gibi dümdüz, güneşli bir yolda değildir. İşte o süreçte bazen tüm gücünle haykırırsın ‘ Beni buradan ben adam olmadan bırakma. Biliyorsun biliyorum, içimin derininde duyuyorum seni. Adam olmanın ne kadar zor olduğunu benden iyi bildiğini. İki ileri bir geri ama yeter ki gideyim iki ileri. Fakat asıl mesele, geriye düşmekten korkmak değil, o sarsıntılı yolda kalma iradesini gösterebilmektir.
İnsan, ancak kendi sınırlarına çarptığında ne kadar büyük olduğunu anlar. Kendimizi kendimize sığdıramayışımız, içimizdeki o devasa boşluğun dünya malıyla ya da basit başarılarla dolmamasındandır. Her defasında Özür diliyorum yarıştığım rüzgardan." Çünkü anlıyorum ki, rüzgarla yarışmak değil, rüzgarın önünde bir yaprak gibi değil de bir yelkenli gibi durabilmektir asalet. Mektubun uzunluğu ise derdin derinliğindendir. İnsan, kendi hikayesini özetleyemez; çünkü her "adam olma" çabası, ucu bucağı görünmeyen bir ummanda kulaç atmaya benzer. Beni buradan ben adam olmadan yalvarırım...
"Değer miydi sahi?" Verilen mücadelelere, rüzgarla tutuşulan o amansız yarışlara, kendine sığamayıp taşan o deli nehre değer miydi? Cevap, bir pişmanlıkta değil; "Değdiğini affet" diyebilmenin o yüce olgunluğunda gizlidir. İnsan bazen tam konuşacakken susar, tam sitem edecekken vazgeçer. Bak yine vazgeçtim, yutkunduğum hiçbir şey sitem değil sana. Zira adam olmak; bin kez geri düşsen de, her defasında o 'iki ileri' adımın kutsallığına inanarak, kendi enkazından yeniden bir insan inşa edebilme cesareti değil midir?
