Her birimiz yaşam yolculuğu içinde haksızlığa uğrar ve zaman zaman hayal kırıklığı yaşarız. Bize bunları yaşatan kişileri zihnimizin bir köşesinde her zaman canlı tutar ve çoğu zaman affetmenin bize zarar vereceğini düşünürüz. İşte bu yüzden de içimizdeki öfkeyi adeta bir zırh gibi kuşanır ve hatırladıkça canımızı yaksa da her defasında affetmemek için hataları içimize hapsederiz. Bize zarar veren üzen kişi ya da kişileri affetmenin aslında onları ödüllendirmek olduğunu düşünürüz. Asıl olan soru da şudur: biz o öfkeyi içimizde barındırdıkça o kişiye ceza mı veriyoruz yoksa kendimizi mi öfkeye esir ediyoruz?
İçimizde fırtınalar kopmasına sebep olanlar aslında kendi hayatına kaldıkları yerden devam ediyorlar. Karşı tarafı affetmediğimiz her saniye sırtımızda ağır yükleri taşımaya devam ederiz. Öfke tüm enerjimizi emer, huzurumuzu çalar ve bizi sürekli yaşadığımız o kötü anlara hapseder. Gerçekte affetmek kelimesi ‘sana olan kin ve öfkemle kendi geleceğimi karartmayı reddediyorum’ demenin tam karşılığıdır. İşte tam da affettiğiniz o anda omuzlarınızdan kalkan yük ile hafiflersiniz. Karşı tarafa bir hediye verdiğinizi düşünmek yerine kendinize özgürlük beratı kazandırdığınıza emin olabilirsiniz.
Affettim demek o kişilerle yeniden mesafesiz bir şekilde hayat sürdürmek değil onlara yeniden güvenmek hiç değil yaşanılan kötü olayların sizin üzerinizdeki kötü baskısını sona erdirmektir. Kendi kalbinizin kapısındaki kilidi açtığınızda hissettiğiniz huzur birisini affetmeye değer. Kendine bir iyilik yapmak istiyorsan eğer affet ve özgürleş. Aslında hayat birilerine kızgın kalmak için çok ama çok kısa. Mevlana’nın dediği gibi "Dünle beraber gitti cancağızım, ne varsa düne ait. Şimdi yeni şeyler söylemek lazım." İşte affetmek o dünü ait olduğu yerde bırakıp yoluna devam etmektir. Bugün bir karar verin ve kalbinizde huzurunuzu bozarak yaşayan o karanlık kiracıları tahliye edin. Onları affedin ama onlar iyi insan oldukları için değil siz mutluluğu, huzuru hak ettiğiniz için.
