Öyle unutmuş bakınca sen ve ben her anı ilmek ilmek hatırlayınca. Bir ömür gözlerinde yıkık bir şehrin götürdüğü sevinçle ve ben o acının arkasından görünce hayatı. İşte bazen hayat, aynı pencereden bakıp bambaşka manzaralar gören iki insanın hikayesidir. Bir taraf, sanki o yollardan hiç geçilmemiş, o sözler hiç verilmemiş gibi "öyle unutmuş" bakarken; diğer taraf her anı, her bakışı, her kırgınlığı ilmek ilmek zihninde taşımaya devam eder. Sahi, unutmak bir yetenek midir, yoksa bir kaçış mı? Bazı vedalar sadece insanları ayırmaz, bir insanın içindeki o neşeli şehri de yerle bir eder. O şehir bir kez yıkıldı mı, artık her yeni güne, her yeni gülümsemeye o enkazın arkasından bakarsınız. Karşınızdaki kişi taptaze, yeni inşa edilmiş binalar gibi bakarken; sizde kalan, tozlu ve yarım kalmış bir hikayenin sızısıdır.
Unutuşun o boş ama huzurlu serinliğinde yaşayan mı daha özgürdür, yoksa acısının arkasından hayatı tüm çıplaklığıyla ve derinliğiyle seyreden mi? Belki de gerçek hayat, o yıkık şehrin tozuna rağmen bakmaya devam edebilmektedir. Ellerim neden hep koşmak istiyor dört nala ve ayaklarım hangi kemiğinden bağlanmış dünyaya. Bilsen sen yıkılırken ben baştan aşağı virane. Bir ipek dokusunda gezdirirken hayallerini aynı sen ve ben bir rüyanın soğuk uykusundayken. Unutmuş gibi yapacağım söz, hiç aklımdan geçmemiş gibi hiç yaşamamış gibi diyeceğim. Gözlerindeki o yıkık şehrin sevinciyle sen yoluna devam et. Ben ise o acının arkasından hayatı seyretmeye, ayaklarım dünyaya prangalıyken ellerimle hayali atları koşturmaya devam edeceğim.
Toprağa basıyorum; yalınayak, öfkesiz ama neşesiz. Sadece nötr bir duruş bu. İletkenliğimi kaybetmişim gibi, ne yerin sarsıntısı yukarı çıkıyor ne de içimdeki fırtına toprağa akıyor. Bir denge değil bu, bir vazgeçiş. Unutma fazla gerginlik hızlı bir ölme biçimi. Hayalim yok artık. Sadece "standart sıcaklık ve mutlak basınçta" hayatta kalma gerekliliği var. Kimyanın o soğuk kuralları gibi; ideal bir gaz gibi davranıp, etrafımdaki boşlukta genleşmeden, çarpmadan, incitmeden var olmaya çalışıyorum. Hayaller, bu basınç altında fazla lüks, fazla uçucu. Seni aldım, bütün o anıları, o ipek dokulu hayalleri ve o rüyanın soğuk uykusunu bir araya getirdim. Tuttum seni, attım içime.
