Sevginin ve sadakatin en güzel en özel ifadesi vefa değil midir? İnsanın hayatı hep vefa aramakla vefa beklemekle geçer ve en çok da vefayı yanlış yerlerde arar. Bir bakışta, bir duruşta, bir gülüşte , bir sözde ve bir arkadaşta ararken vefayı çoğu zaman kırılır. Bu dünya vefasız bir yerken aradığı sadakati, sevgiyi, geri dönüşü bulamaz insan çoğu zaman. Bazı eller işine geldiği zaman uzanır, bazı yürekler çıkarlarla yoğrulmuştur bazı yüzlerde ki gülümsemelerde sahtedir. Tüm bu vefa yoksunu dünyada insan kalbi en çok kırılandır.
Fuzuli’nin de söylediği gibi ‘Kendisi vefasız olan bu dünyada vefa arama ‘ Ben nerede hata yaptım ‘ diye hayıflanmadan önce bu cümlenin özünü kavramakta tüm mesele. Çünkü bilir misin vefa dışarıda değil aslında içeridedir. Önce kendi duruşunda, kendi gülüşünde kendi karakterinde araman gerekir. Dünya değişirken insanlar da değişir, arkadaşlıklar eskir, sevgiler biter, dünya döner ama sen kendi içindeki vefayı koruyabilirsen eğer asla kaybedenlerden olmazsın.
Artık şunu da anlaman gerek herkes senin kadar ince ruhlu değil, senin kadar hassas ve derin düşünceli değil. Sen kendi kalbini sahipleneceksin kimse senin kalbine senin kadar sahip çıkmayacak. Yapman gereken kendi vefana sahip çıkarken hiç ama hiç kimseden fazla beklentide bulunmamak. Bunu yaptığın zaman kimseye de kırılmazsın. Ve bu dünyada en büyük huzur da işte tam da şudur : kimseye vefa borcu kalmadan başını yastığa koyup huzurla uyuyabilmek. Öyleyse dünya vefasızsa vefayı kalbinde sakla…
