Kıymetli okurlar;
Başı rahmet, ortası mağfiret, sonu cehennem azabından kurtuluş olan mübarek Ramazan ayının bugün 12. gününü idrak ediyoruz.
Ramazan; fakiri anlamanın, ihtiyaç sahibine ulaşmanın, tutulamayan oruçların fidyesini gerçek ihtiyaç sahiplerine vermenin ayıdır.
Ramazan; bir elin verdiğini diğer elin görmemesi gereken, ihtiyaç sahibinin onurunu ve gururunu incitmeden gönüllerin yapıldığı müstesna bir zaman dilimidir.
Bu ay; oruçların tutulduğu, teravihlerin kılındığı, mukabelelerin okunduğu bir Kur’an ayıdır.
Ne var ki bugün üzülerek görüyoruz ki; bizlerin oylarıyla seçilen yöneticilerin, yine bizlerin vergileriyle alınan yardım kolileri; drone, kamera, mikrofon ve fotoğraf makineleri eşliğinde ihtiyaç sahiplerinin kapılarına götürülüyor. Üstelik bir de o mahcup insanların yüzüne mikrofon uzatılıp konuşturuluyor, görüntüler paylaşılıyor…
Oysa Osmanlı’da ihtiyaç sahiplerinin kapısına yardımlar gece yarısı, kimseyi incitmeden, mahcup etmeden bırakılırmış. Bugün ise yardım, ne yazık ki çoğu zaman bir reklam malzemesine dönüşmüş durumda.
Elbette yapılan her yardım kıymetlidir. İnşallah Allah katında da kabul olur. Ancak rıza-i İlahi yerine gösteriş hedeflenirse, yapılan işin manevi karşılığı kalır mı, bunu da düşünmek gerekir.
Bir diğer husus da şu: Yardım kolisi vermek güzel bir niyettir. Fakat ihtiyaç sahibinin o kolinin içindekilerden ziyade; elektrik faturasına, suya, tüpe, deterjana ya da evine gelen torununa alacağı bir çikolataya ihtiyacı olabilir. Günümüzde artık market kartları gibi daha esnek çözümler varken, insanların kendi ihtiyacını kendisinin alması daha onurlu ve daha yerinde olmaz mı?
Kimileri “Çok uzattın.” diyebilir. Ancak biz sokağın nabzını aktarıyoruz. Anlatmak bizden, anlamak isteyene…
Ramazan ayının ülkemize, milletimize ve tüm İslam coğrafyasına hayırlar getirmesini niyaz ediyorum.
Kalın sağlıcakla…
YORUMLAR