KESTİK DEDİK , SAHNE DEVAM ETTİ

     Ben bu filmi böyle planlamadım. Sahne yanlış bir kere, en olmaması gereken yerde. Senaryo desen tarihte sıkça tekrar eden klişe. İyi de klişeler bizi bulmazdı hani? Klişe kim, biz kim? Kendimizi hayatın başrolünde, her saniyesi ödüllük bir sanat filminin içinde sanırken; meğer ucuz bir pembe dizinin tam ortasına düşmüşüz. Şimdi arkana yaslan ve aynaya bak. İndir maskeni; hepimiziz klişe. Benzersiz olduğumuzu sandığımız her an, aslında bizden önce milyarlarca insanın yürüdüğü o çiğnenmiş yollarda aynı ayak izlerini bırakıyoruz.
        Adem ile Havva’dan beri aynı yasak elmanın peşindeyiz; antik çağın felsefe taşlarında, Orhun Kitabeleri'nin o sert, sarsılmaz taşlarında hep aynı varoluş çırpınışı... O kadar yazdık, çizdik, taşa ve kağıda kazıdık hayatı ama sonuç? Karavana. Attığımız her ok, ıskaladı gerçeği. Sahipsiz şiirler çöplüğü müsün sen ey hayat? Herkesin kendi acısını bıraktığı, kimsenin dönüp yüzüne bakmadığı bir hafıza çöplüğü mü burası? Hayır, bu sıradanlığı kabul etmiyoruz. KESTİK! Yeni bir sahneye geçelim artık. Yalan övgüleri, sahte tesellileri bir kenara bırakıp içelim bütün renkli hapları aynı anda; Matrix’in o mavi ve kırmızı illüzyonunu tek yudumda yutalım. Bu ruh üşümesi bitsin, mevsim kış olmasın bir daha.
        Dönmesin yazımız kaçınılmaz sona. Herkesin bitti dediği yerde, o kara bulutlar drift atmasın ufkumuzda; bizi o karanlık evreye zorla hapsetmesinler. Çünkü biliyoruz ki bu hayat, sahte yönetmenlerin ellerinde ziyan oldu. Ne bizim filmi doğru dürüst çekebildiler ne de o büyük çığlığımızı duyurabildiler. Anlamadı yazık; dünyaya fırlattığım, anlam yüklediğim o benim güzel şiirler hep karavana gitti. Şimdi sorsalar, 'Artık şiir yazmıyorum' diyorum, kalemi kağıdı bıraktım güya... Ama kime yalan söylüyorum? Kendime sırtımı döndüğüm her an, cümlelerim yine o durdurulamaz metafor yağmurunda ıslanıyor. Belki de hayatın en büyük klişesi budur: Sustuğunu sanırken bile içeride fırtınalar koparmak…